Op avontuur met de La Manges!
‘Life changing events’. Momenten waarop er iets in je leven gebeurt, waardoor je verandert en je nooit meer hetzelfde bent als voor die schokkende gebeurtenis. Als de spanning stijgt tot een hoogtepunt, is het buigen of barsten. Inzien waar je mee bezig bent óf... ten onder gaan. Dat overkomt Charlymagne in De val van San Marino. Hij doet dat in zijn avonduren. Wie Charly zegt, roept tegelijkertijd de vraag op hoe hij zo is geworden. Langzaam groeide hij mee met de familie. Toch was hij niet de eerste.
De geboorte van Edsel
De eerste La Mange zag het levenslicht met de geboorte van een de broertjes, Edsel. Dat moet rond 1978 zijn geweest.
Dit leuke mannetje was de voorloper van Edsel!
Aan de wieg van Edsel
Hij zag er nog heel anders uit, heette ook heel anders en was nog alleen. Ik weet nog goed dat ik deze pré versie van Edsel liet zien aan een oud-tante bij m’n opa. ‘O, een mannetje met een baard, wat leuk!’ Het was helemaal geen mannetje met een baard. Ik was verbolgen.De familie La Mange ontstaat
In 1982 kreeg ik het album ‘De Flater saga’, van Guust. Ik begon het verhaal wat me voor ogen stond te tekenen in een erop lijkende stijl. Edsel kreeg er drie broertjes bij. Door het favoriete Zeeland waar mijn ouders vaak hun vakanties genoten liet ik me inspireren. Maar er was meer nodig dan dat. Ik kwam niet verder dan één pagina.Zoekend naar drama
Ik zocht het verhaal vooral door de omstandigheden te dramatiseren. Een collega zei me eens dat het verhaal juist ontstaat doordat je het drama gaat zoeken in je figuren. Dat klopt natuurlijk als een bus! Iedere acteur zal je kunnen vertellen dat het verhaal ontstaat door de karakters en dat karakters ontstaan door wat wordt gezegd. Natuurlijk helpt het enorm om alles wat zich voordoet te dramatiseren, maar zonder karakters met een lach en een traan kun je dramatiseren tot je een ons weegt, maar zal alles koud en kil blijven.Wachtend op hun ziel
Bezield leven heb je nodig, geen papieren poppetjes. Tekenaars weten echter drommels goed wanneer hun karakters tot leven zijn gekomen: op het moment dat ze met jou aan de haal gaan en hun verhaal jou opdringen, ben je een slaaf geworden van je eigen creaties. Sterker nog, als er iets in ligt van jezelf is het niet meer te stoppen. Voorbeelden zijn er te over: Pieter Kuhn tekende zichzelf als zijn kapitein Rob, Michel Vaillant was niets minder dan een stoere versie van Jean Graton zelf. Marten Toonder met Heer Bommel is ook een sprekend voorbeeld. De trekken van de beer veranderde in gelijke mate met Toonder naarmate hij ouder werd. Hij bedacht Tom Poes, maar vond zichzelf in Bommel.Gerijpt door het leven
Soms moet je zelf ook een beetje rijpen om je figuren iets mee te geven. Hergé en Kuifje, is zo'n voorbeeld. Kuifje in de Sovjetunie, niets meer dan lijntjes en papier. Jaren later lees je in kuifje niets meer of minder dan Georges Remi en spat zijn Kuifje van het medium af. Als je er niet mee leeft, kun je er beter mee stoppen! Wie tekent voor zijn brood eveneens. Als je figuren bezield zijn, kan het zomaar gebeuren dat als je achter je bureautje in de lach schiet omdat je het voor je ogen ziet gebeuren! En denk je bij jezelf: wat is die Reeves toch een querulant! Je schudt je hoofd en begint het voorval te tekenen... met een brede glimlach op je gezicht. Als zij lachen tenminste, anders moet je met hen meesmuilen...Pa komt thuis
In die tijd bedacht ik dat de jongens ook een pa moesten hebben. Ik denk dat ik erg naar mijn eigen vader heb gekeken. Vooral in die eerste aanzetten is dat terug te zien. Een goedmoedige man met een zwarte snor. Wat was hij eigenlijk toen? De zakenman in hem liet nog even op zich wachten.