Op avontuur met de La Manges!

In één week een volgekalkt schrift mét een verhaal!

Schetsen ter ondersteuning

Lagarde kan ook tekenen. Af en toe maakte hij een schetsje. 'Hoe zie je dat?', vroeg ik dan als we ons weer slap hadden gelachen. Ik vond dat zo grappig dat ik soms probeerde het idee wat hij erin legde integraal over te nemen in een plaatje. En dan zie je maar weer dat het waar je een karakter neerzet op het moment dat hij dingen gaat zeggen. De uitdrukking en houding draperen zich als het ware om de uitgesproken tekst heen. In de actie en interactie van de karakters buitelden de grappen over elkaar heen en werd duidelijk wie ze waren. Wat dat betreft heeft Lagarde de karakters echt een boost gegeven en gemaakt tot wat ze nu zijn. Het is te vergelijken met wat Morris deed met de eerste Lucky Luke albums en wat Goscinny er uiteindelijk van maakte. Zoiets. Morris deed het leuk, maar Goscinny was leuk! Uderzo kon prachtig stoere, maar platte helden tekenen. Hij bedacht de grote Indiaan Hoempapa en had een voorliefde voor Amerikaanse superhelden. Zonder de kleine grappige Goscinny kon hij evenmin als Obelix in Asterix zonder de Goscinniaanse bezieling van zijn geestelijk vader kon. Die begreep dat zo'n kleine opdonder als Mickey Mouse of Asterix veel grappiger was en in een zekere underdock positie de voorliefde en het gelijk van het grote publiek zou krijgen.

Een schetsje van Lagarde... voor een plaatje uit een andere 1 pagina strip van Reeves!

Alles aan de kant!

In 2017 besloot ik dat het hoe dan ook af moest komen. Ik wilde een inkter inschakelen, maar daar was Lagarde op tegen. Hij vond mijn inktwerk juist zo karakteristiek.
Een zaterdag samen gezeten, enorm opgeschoten ook nog. Ik heb ondervonden dat schrijven schrappen is. Daarna heb ik alle ballast geloosd en geprobeerd om de goede dingen over te houden. De zeven pagina's die we al hadden met voornamelijk grappen kregen een andere plaats en ondersteunden nu het verhaal.