Op avontuur met de La Manges!

La Mange 1.0

Vanaf dat moment begon ik na te denken. Mijn criticasters hadden gelijk. De familie leek teveel op elkaar. Sommige karakters overlapten en versterkten elkaar in het minst. Met één broertje, Toby, kon ik niks meer. Stereotyp wijsneuzerig zoals er zoveel van zijn. Altijd is er wel een professortje, een vreetzak, een kluns of een klusser te vermelden. Daar wilde ik vandaan blijven. Weg ermee. Het moest anders, de figuren moesten minder op elkaar lijken. Het moest verassender, meer eigen. Maar hoe? Ik moest het niet in de dingen zoeken die de figuren deden, maar hoe ze zich gedroegen, in hun karakter en eigenaardigheden. Maar dat wist ik toen nog niet.
Het was allemaal 'De Familie Doorzon' in die tijd wat de klok sloeg. De makers van die strip hadden het principe – waar Rick op doelde – goed in de vingers. Elk karakter was uniek. Ik had er persoonlijk niets mee, maar het was toch erg knap.

Marco Lagarde en La Mange

Toch zou het nog tot mijn ontmoeting met Marco Lagarde duren voordat de karakters echt van de grond kwamen. Dat gebeurde in het jaar 2003. Marco was niet alleen fan van Michel Vaillant, Guus Slim, Blueberry, Alain Chevaillier, Isabelle Avondrood en nog veel meer mooie strips, maar samen leken we elkaar te versterken. Als we probeerden om het scenario verder vorm te geven, werd wat wij individueel hadden beter als we samen iets bedachten. Soms schoten we al in de lach als we elkaar alleen maar aankeken. Dat wederzijds begrip vertaalde zich in leuke karakters! Lagardes inbreng was fantastisch en maakte mijn in vergelijking daarmee mijn onbeholpen pogingen tot figuren van vlees en bloed.

Een ingewikkeld verhaal

Aan dit verhaal ging echter een verhaal vooraf wat we wilden uitwerken. Voor dat verhaal had ik een heel draaiboek gemaakt van alle dingen die ik erin wilde hebben inclusief de metaforen en wat ze betekenden. Het was een gelaagd idee, maar moeilijk te verwezenlijken. We pielden wat, verzonnen heel veel grappen, lachten ons naar, maar we kregen het verhaal niet van de grond. Sterker nog, we verdwaalden in al die achtergrond info!

Aan de research lag het niet ...

De lange weg naar San Marino

In 2004 besloot ik terug te gaan naar de basis en het verhaal waartoe ik drie aanzetten had gemaakt, helemaal af te schrijven. Ik nam een ruitjesschrift en startte waar ik al heel wat keren was begonnen en stopte daar waar ik nooit verwacht had te kunnen eindigen! Na die week was het af! Ik had een verhaal geschreven. Een overwinning. Ergens in een stacaravan in Zeeland is het pré concept van ‘De Val van San Marino’ tot stand gekomen. op het werk bood een collega aan dat zijn vrouw het wel voor me wilde uittypen! Bedankt Wim! Ik liet het aan Lagarde lezen en hij stemde in om hiermee verder te gaan. Samen maakten we een begin met de uitwerking van de dialogen.

Research on the flow

Om te kijken hoe het er echt uitzag, reisden we naar Zeeland af om foto’s te maken als het niet in Dordrecht was of Oosterhout. Heel wat foto's hebben we genomen van de Rozenhof. We hebben vooral veel lol gehad en lachen doen we nog steeds.




Ga snel naar de volgende pagina!