Op avontuur met de La Manges!

Jack Villeroy's problemen

Verder deed Jack Villeroy zijn intrede. Villeroy moest een flamboyante filmster zijn. In eerste instantie een man met een dubbelleven. Schone schijn speelt hij voor het grote publiek als de gevierde filmster. In zijn privéleven een smokkelaar, uit op onrechtmatig gewin. Een schuinmarcheerder is hij gebleven. Villeroy is een droevige gevangene van zijn eigen verleden. Onder de bijnaam 'Lamme Harry' aan de drugs geraakt. Eenmaal afgekickt in het afkickcentrum van klooster de Blauwe Knoop lukt het hem niet zijn naam te zuiveren. Boze tongen beweren dat hij ooit betrokken was bij een ongeluk. Ongezien dacht de bestuurder door te rijden, maar zijn daad bleef niet verborgen. De media kregen er lucht van met betogingen tegen zijn persoon als gevolg. Villeroy wordt aan de schandpaal genageld. Maar is dat terecht? Schot en de Vries, twee agenten zijn bezig met een diepgravend onderzoek. Villeroy blijft vreemd genoeg buiten schot. Dit verhaal zal nooit getekend worden, al zijn er verwijzingen naar. Netjes opgeborgen in 'De Verzegelde Kronieken van Charlymagne'.
Evenmin verdient deze schurk een plaatsje in het Smoelenboek.

Hulp van onverwachte zijde

Met zijn film 'No Ball (Geen Bal)', greep hij terug op een publiek dat eraan was gewend niets te zien op tv.
Films maakt Villeroy echter niet alleen. Zijn producer zet in ons verhaal hem op het spoor van het klooster. Kan het hem helpen zijn naam te zuiveren door er opnieuw in te gaan? Hm, dat geeft te denken!
Als Jack lucht krijgt van een grondstof waar Chief mee lobbyt, kan het klooster hem gestolen worden en krijgt hij een beter idee! We zullen zien, Jack!

Striptekenen met La Mange

Op het Grafisch Lyceum rond 1986 waagde ik poging vier met een nieuw verhaal 'Te licht bevonden', tijdens een striptekenles van Rob van Zanten. Daarin worden 'De Broertjes' verdacht van een delict wat ze niet hebben gepleegd. Een bijzondere advocaat met een masker a la de Spirit, Matlock, staat hen terzijde.
Samen met een aantal stripfans deden we wat we konden. Van Zanten was in die tijd bevriend met Martin Lodewijk. Op één van de avonden kwam ons werk bekijken. Er waren heel wat verbeterpunten te vermelden. Ik moest kijken hoe de dingen er echt uitzagen. Een boom bijvoorbeeld. Toen wel erg Bommeliaans, volgens Lodewijk.
‘Vooral doorgaan’, was zijn commentaar. Het klinkt gek, maar dat heeft mij persoonlijk door heel wat breekpunten heen geholpen. En zo is het ook. Striptekenen leer je alleen door het veel en lang achter elkaar te doen.

Hier een uitstapje naar een realistisch verhaal, waar ik me me na de striptekencursus aan wijdde. Ik heb de raad opgevolgd. Hoe zag een boom er eigenlijk uit?

Het moest anders

In die tijd deelde ik wel eens wat werk de kantine van het Grafisch Lyceum met medestudenten.
Rick, een klasgenoot van mij zag mijn schetsjes en merkte op dat de figuren wel erg op elkaar leken. ‘Zo kan ik ook een familie verzinnen’, was het commentaar.
Ik deed ook aan stijlbreuk zei hij, wat waar was. Ik had er een paar iets te realistische koppen tussen getekend, Michel Vaillant-achtige kaken. Dat was not done natuurlijk.
Maar wat in het vat zit verzuurd niet, toch? In dit album konden we het ook niet laten onze jeugdidolen te parodiëren. Maar nu deden we het wel goed.